Steven: “De opgave van een negatief inkomen door pensioen is zelfs vreemd voor de Belastingdienst”

nov 23, 2023

In deze rubriek komen fysio’s aan het woord. Wat houdt hen bezig? Hoe kunnen we samen het vak mooier maken en wat is daarvoor nodig?

Even voorstellen

Steven Kleinveld is in 1993 als fysiotherapeut afgestudeerd en heeft sindsdien in een aantal eerstelijnspraktijken gewerkt. Sinds een jaar of drie is hij hoofdzakelijk werkzaam als gespecialiseerd hart/vaat/longfysiotherapeut in revalidatiecentrum Dekkerswald dat verbonden is aan het Radboud UMC. Daarnaast werkt Steven nog 1 dag per week in een eerstelijnspraktijk.

“In het begin van mijn loopbaan hield ik me niet zo met arbeidsvoorwaarden bezig. Je bent gewoon blij met je werk, er komen onverwachte dingen op je pad, maar je betaalt gewoon zelf je pensioen zonder te zeuren. Totdat ik me op een gegeven moment realiseerde dat ik jaarlijks twee maanden nettosalaris inlever voor mijn toekomstige pensioen. En dat die opbouw nogal te wensen overliet, als ik vergeleek wat mijn vrouw bij PFZW opbouwt die in het ziekenhuis werkt."

"Bij de aankoop van een huis zou ik mijn pensioen moeten inzetten. Toen de financieel adviseur keek naar mijn opbouw en vroeg of ik soms heel weinig had gewerkt, reageerde hij met verbazing op mijn antwoord over hoeveel ik werkte. Hoe was dat nou mogelijk? Toen viel het kwartje dat dit geen gezonde situatie was. Bij de belastingaangifte moest ik een negatief inkomen opgeven door de pensioenafdracht. Uit vragen van daarover bleek dat dat ook voor de Belastingdienst zeer uitzonderlijk is.”

“Wat daarnaast meespeelde is dat werkgevers weigerden mijn salaris te verbeteren, eerst met als argument dat de tarieven onveranderd waren en later dat ze te maken hadden met hogere lasten, als de tarieven wel iets aangepast waren. De beloningssystematiek was niet transparant en ik bleek er slechter vanaf te komen dan collega’s. Ik kwam onder druk te staan en wilde me niet laten verleiden tot een praktijkhouderschap wat links en rechts werd voorgesteld. Vervolgens kwam de mooie vacature bij het revalidatiecentrum op mijn pad.”  

Hoe kijk je naar je de overstap en hoe bevalt het combineren van beide banen?

“Collega’s reageerden alsof ik de ‘jackpot’ had gewonnen. Het ziekenhuis heeft aanzien en ik had het ‘mooi voor elkaar’. Maar de tweedelijn was ook wel een eyeopener voor mezelf. Ik maakte ineens een sprong met een prima functie-indeling en waardering, en met perspectief.
Qua werk in de eerstelijn had ik het erg naar mijn zin met alle vakinhoudelijke ontwikkelingen op het gebied van zorg voor chronische patiënten. Het werk in de tweedelijn heeft een impuls gegeven. Ik doe onder goede randvoorwaarden mijn werk en kan me volledig kan richten op de patiëntenzorg. Ik vind het fijn de eerstelijn met de tweedelijn te kunnen combineren. Maar het heeft ook meerwaarde omdat je precies weet hoe het werkt. Die ervaring komt van pas bij het terugverwijzen van patiënten voor verdere behandeling door een fysio in de eerstelijn.”

Wat moet er volgens jou gebeuren?

“Het is belangrijk dat alle inspanningen erop gericht blijven uiteindelijk toch een cao voor de eerstelijn te krijgen. Ik weet dat er praktijkhouders zijn die wel iets doen aan een schaalindeling, maar het is beter en transparanter als dat uniform geregeld wordt in de cao. Ik vind het een mooie ontwikkeling dat FDV nauw met FBZ optrekt die als cao-partij helikopterview heeft over arbeidsvoorwaarden en wettelijke ontwikkelingen. Maar er is ook herkenning voor het feit dat de eerstelijn wel een heel apart wereldje is."

Na meer dan twintig jaar zonder cao starten binnenkort de onderhandelingen over een nieuwe cao Eerstelijns Fysiotherapie. Maar misschien vraag jij je af: wat ga ik daar eigenlijk van merken?

Zeker als je al een aantal jaren in de eerstelijn werkt, is dat een interessante vraag. Wat kan een cao betekenen voor je werk, je ontwikkeling en je toekomst in de eerstelijn? We beantwoorden de belangrijkste vragen in dit artikel.

Ik werk al jaren zonder cao. Wat zou ik van een cao merken?

Dat hangt natuurlijk af van wat er uiteindelijk aan de onderhandelingstafel wordt afgesproken.

Maar een cao kan afspraken vastleggen over allerlei zaken die je tijdens je loopbaan tegenkomt. Denk bijvoorbeeld aan pensioen of mogelijkheden om je te blijven ontwikkelen en scholen.

Het verschil is vooral dat zulke afspraken niet alleen iets zijn tussen jou en je werkgever. Er ligt een basis waarop je kunt terugvallen en je weet beter waar je aan toe bent.

En deze arbeidsvoorwaarden gaan voor iedereen in de eerstelijn gelden. Dat geeft meer zekerheid voor iedereen, werkgevers én werknemers.

Ik vind mijn werk leuk, maar vraag me soms wel af of ik dit zo wil blijven doen. Kan een cao daar echt iets aan veranderen?

Dat is misschien wel de belangrijkste vraag.

We horen van collega's dat ze hun vak prachtig vinden, maar tegelijkertijd twijfelen over hun toekomst in de eerstelijn. En dat is zorgelijk. Want als goede fysiotherapeuten vertrekken omdat ze elders wel toekomstperspectief hebben, heeft uiteindelijk de hele eerstelijn daar last van.

Een cao lost dat niet in één keer op. Maar goede arbeidsvoorwaarden kunnen er wél aan bijdragen dat je niet alleen graag fysiotherapeut bént, maar dat ook wilt blijven.

Over welke arbeidsvoorwaarden worden dan afspraken gemaakt in een cao?

Een cao gaat over de afspraken die te maken hebben met jouw werk en de voorwaarden waaronder je dat werk doet. Denk bijvoorbeeld aan afspraken over beloning, werktijden, verlof, pensioen, scholing en ontwikkeling.

Welke afspraken uiteindelijk in een nieuwe cao Eerstelijns Fysiotherapie komen, kunnen we nu nog niet zeggen. De onderhandelingen moeten immers nog beginnen.

Wat voor ons belangrijk is, is dat er goede afspraken komen die passen bij het werken in de eerstelijn. Niet alleen voor nu, maar ook voor later in je loopbaan. Zodat je je kunt blijven ontwikkelen en het aantrekkelijk blijft om in de eerstelijn te werken.

Kan ik dit soort afspraken niet gewoon zelf met mijn werkgever maken?

Dat kan, en dat gebeurt nu natuurlijk ook.

Maar het betekent wel dat veel afhangt van waar je werkt en wat je zelf afspreekt. Met een cao zijn er afspraken die voor iedereen gelden. Dat geeft jou houvast en maakt voor werkgevers duidelijk waar zij aan toe zijn.

Je hoeft dan niet iedere keer zelf meer te onderhandelen met je werkgever.

Mijn werkgever heeft het ook niet makkelijk. Hoe passen betere arbeidsvoorwaarden daarbij?

Werkgevers en werknemers hebben hier uiteindelijk hetzelfde belang.

Een fysiotherapiepraktijk kan niet zonder fysiotherapeuten die graag in de eerstelijn willen werken. En fysiotherapeuten kunnen niet zonder gezonde praktijken waarin ruimte is om goede zorg te leveren.

Daarom willen we werkgevers en werknemers niet tegenover elkaar zetten. We moeten juist samen kijken wat nodig is om de eerstelijn gezond te houden.

Dus wat heb ik uiteindelijk aan een cao?

Wat ons betreft: perspectief.

Dat je niet over een paar jaar hoeft te denken: ik vind mijn vak nog steeds mooi, maar ik zie mezelf dit zo niet blijven doen.

We willen dat de eerstelijn een plek is waar fysiotherapeuten graag beginnen, zich kunnen ontwikkelen én willen blijven werken. Met goede afspraken die daarbij passen.

Daarom zijn de komende cao-onderhandelingen zo belangrijk. Niet alleen voor hoe we vandaag werken, maar ook om weer echt toe te werken naar gezonde arbeidsvoorwaarden voor een gezonde fysiotherapiesector voor een gezond Nederland.

Share This