Ervaringen van fysiotherapeuten die het vak (bijna) verlaten

28 jun 2024

Fysiovakbond FDV vroeg fysiotherapeuten die (bijna) het vak verlaten om hun ervaringen te delen. Hierop kregen we honderden reacties. Hieronder lees je een greep uit de verhalen.

De namen van onderstaande personen zijn gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij Fysiovakbond FDV.

Ik ben dit jaar gestopt als fysiotherapeut in de eerstelijn na 35 jaar. Mijn BIG-registratie zal ik volgend jaar niet opnieuw verlengen. Na 35 jaar werken ben ik in een burn-out terecht gekomen door alle administratieve eisen, nieuwe EPD’s, de generatiekloof met andere collega’s, vergaderingen in eigen tijd en de veranderende inzichten in het vak. Het salaris, de slechte pensioenregeling, de opleidingseisen en de slechte secundaire arbeidsvoorwaarden maken dat ik heb besloten om niet terug te keren naar de eerstelijnsfysiotherapie. 

Sophie

Gestopt als fysiotherapeut

Ik ben in september 2023 gestopt als oedeem- en oncologiefysiotherapeut. De eisen die door de werkgever worden gesteld zijn niet realistisch ten opzichte van de uren waarvoor je werkt en waar je voor betaald krijgt. Er wordt heel veel eigen tijd gevraagd om je administratie op orde te houden. Nascholing wordt niet altijd volledig vergoed. Er is geen toekomstperspectief als eerstelijns fysiotherapeut, behalve praktijkeigenaar worden. In mijn nieuwe baan heb ik de mogelijkheid om thuis te werken en zijn er meer doorgroeimogelijkheden die ik kan gaan uitvoeren waarvoor geen jarenlange opleiding voor nodig is; dat had ik als fysiotherapeut absoluut niet.

Sarah

Ex-oedeem- en oncologiefysiotherapeut

Financieel kom ik lastig rond van mijn salaris als fysiotherapeut. Ik werk nu 35 jaar. Ondanks alle cursussen en specialisaties die ik heb gevolgd, is mijn salaris niet mee gestegen met inflatie. Hierdoor is mijn salaris nu ongeveer een kwart minder waard. Hierdoor houdt ik aan het einde van de maand nog maar erg weinig over

Mandy

Fysiotherapeut (35 jaar werkzaam)

Er zijn voor mij veel redenen waarom ik uiteindelijk zal stoppen als fysiotherapeut/manueel therapeut. Jaren geleden is het begonnen met het gedoe over de arbeidscontracten. Uiteindelijk moest ik samen met een advocaat de werkgever dwingen om over de brug te komen. Toen werd voor mij veel helder: je moet als werknemer uiteindelijk overal zelf achteraan, want een ander gaat het niet voor je doen.

 Ik ben verder wel uitgeleerd, de uitdaging is eruit. Voor mijn kwaliteitsregistratie kan ik grotendeels alleen maar vakinhoudelijke cursussen volgen. Terwijl ik mij graag op andere vlakken (management, leiderschap, wetenschappelijk onderzoek etc.) zou willen ontwikkelen, maar die mogelijkheid is er niet.

 Het variabele salaris begin ik echt irritant te vinden met alle no-shows, afbellers en gaten in de agenda. Het behandelgemiddelde probeer ik altijd vrij laag te houden, maar ik ben wel ontzettend druk met allerlei administratie. Hierdoor voer ik heel veel zaken uit in mijn eigen tijd. Secundaire arbeidsvoorwaarden zijn er niet. Tevens neemt mijn pensioenopbouw een behoorlijke hap uit mijn nettosalaris, maar als ik met pensioen ga is dat pensioen vrij klein. De carrièremogelijkheden zijn voor mij te beperkt. Daarnaast is het ontwikkelen middels studie, cursussen of symposia grotendeels op eigen kosten en volledig in eigen tijd.

 Ik denk dat we zeker een rol hebben binnen het zorgveld, maar die moet in mijn ogen anders zijn dan zoals we hem nu invullen. Niet omzetgericht, maar meer aan de patiënt over durven laten in samenwerking met een fysiotherapeut die een grote vakinhoudelijke kennis bezit en het aandurft een meer coachende/informerende rol aan te nemen, maar hier dan ook het vertrouwen in krijgt en ook voor beloond wordt. Men komt niet tot verandering en alle stakeholders blijven op deze manier alleen maar naar elkaar wijzen.

 Beroepsverenigingen proberen de motivatie er een beetje in te houden, maar je merkt aan alles dat ook die geen vuist kunnen maken. Het KNGF en SKF komen geeneens tot overeenstemming. Fysiovakbond FDV en de Werkgeversvereniging WVF zullen met de huidige stand van zaken ook nooit tot overeenstemming komen, dat is financieel gewoon niet haalbaar.

 Er is een hoop onvrede. In mijn ogen is het echt een zooitje en als je naar de geschiedenis kijkt is het eigenlijk nooit anders geweest. Door de huidige marktomstandigheden komen zaken in stroomversnelling. Ik heb het een aantal jaar aangekeken, maar ik heb er echt geen vertrouwen meer in. De komende jaren gaat er echt niks veranderen. Je moet heel erg van je werk houden om het nog te blijven doen, maar ik heb dat niet meer en ben inmiddels gestart met een opleiding gezondheidswetenschappen om het vak binnen nu en maximaal twee jaar te verlaten.

Jan

Manueel therapeut en gezondheidswetenschapper in opleiding